Presentación

Un ano máis, e van 265 desde 1754, entra polas portas do outono San Froilán, o anacoreta nacido no Regueiro dos Hortos que disque amansara un lobo que lle comera o burro, que carrexaba as escasas pertenzas que tiña cando andaba penitente polos montes de León.

O santo vén á festa, lixeiro de equipaxe pero coas alforxas cheas de ledicia como veñen os milleiros de forasteiros e a comunidade lucense da diáspora que ama Lugo.

As de San Froilán son as de máis prestixio de todas cantas se celebran en Galiza polo ano adiante, as que máis xente convocan e as que, co permiso das San Lucas mindonienses, cerran o ciclo festivo do país. O San Froilán abre a porta do inverno e pecha, tras unha longa semana de xolda, con divertidos e danzantes fogos de artificio, a rolda festeira do ano.

O San Froilán incita á troula, a pasear rúas e prazas, a gozar das músicas, de todas as músicas, das barracas, das verbenas e das charangas, do polbo e dunha millarada de espectáculos de todo tipo pensados para que nos esquezamos por uns días das rutinas e para sentirmos orgullosos de sermos quen e de onde somos.

As festas son o escaparate de Lugo, un espello onde se reflicte o mellor de nós, o noso optimismo e sempre cun sorriso amigo e cómplice que convida, que atrae e que engaiola. 

Gocemos con saúde do engalanamento da cidade e compartamos coa veciñanza, familia e amizades e, especialmente, coa inmensa afección sanfrolaneira do mundo, a algarabía festiva. 

Lugo é máis lindo, se cadra, no San Froilán.

 

Lara Méndez, Alcaldesa de Lugo

Maite Ferreiro, Concelleira de Cultura, Turismo e Promoción da Lingua